Als je 9-jarige zich ineens anders gedraagt, lees dit eerst

Voor moeders die zich afvragen, wat is er met mijn dochter aan de hand?

Gisteren was ze nog je kleine meisje. Vandaag kijkt ze je aan alsof jij degene bent die het niet begrijpt. 

Ze wil zich alleen omkleden. 

Op school wil ze geen kus meer. 

’s Avonds kruipt ze weer tegen je aan.

Je dochter is 9. En jij denkt wat gebeurt hier?

Is dit de puberteit? Of doe ik iets verkeerds?

Wat moeders merken rond 9 jaar

Je dochter is uitgelaten en boos in één adem.

Ze is gevoelig, fel, afstandelijk en ineens weer kleuterachtig aanhankelijk.

Je herkent haar soms niet en dat maakt onzeker. Je voelt de strijd oplopen.

Wat ooit werkte, werkt niet meer en je weet niet goed wat dan wel.

Toch is dit alles geen teken dat er iets mis is.

Sterker nog: het is een signaal van groei. Van een nieuwe ontwikkelingsfase die diep van binnen alles in beweging zet.

Let vandaag eens op welk moment de emoties oplopen bij je dochter. Probeer niet in te vullen of op te lossen, maar zeg alleen: “Ik zie… [bijvoorbeeld ik zie dat je baalt].” Alleen dat kan de spanning verlagen.

Wat er echt gebeurt in de 9-jaarsfase

Rond deze leeftijd verandert haar binnenwereld. 

Ze denkt complexer. 

Ze vergelijkt zichzelf met anderen.

Ze wordt gevoeliger voor meningen.

Ze wil erbij horen, maar weet niet hoe. 

En dat geeft spanning.

Spanning die ze nog niet goed kan uitleggen. Dus zie jij het terug in gedrag:

• Snauwen
• Dichtklappen
• Boos worden om iets kleins
• Of ineens roepen; Jullie snappen me toch niet!

Dit is geen puberteit, dit is een brein in ontwikkeling. 

Schrijf eens op wat ze zegt (“Laat me met rust!”) en vertaal het voor jezelf naar wat ze misschien bedoelt (“Ik ben overweldigd. Geef me ruimte, maar laat me niet los.”). Dit helpt je om minder op haar toon, en meer op haar behoefte te reageren.

Wat kun jij doen als ouder?

Adem in, adem uit.

En weet: dit is normaal. En tijdelijk.

Voel je dat je getriggerd raakt? Tel tot 5 en kijk haar alleen even aan zonder te reageren. Alleen dat kan de sfeer al kantelen.

Je dochter is niet lastig. Ze heeft het lastig.

Ze heeft nu geen extra straffen nodig, maar een extra stevig anker.

Niet méér controle, maar meer vertrouwen.

Wat jij kunt doen?

Blijf haar zien. Achter het gedrag. Achter de woorden.

Knuffel haar als ze dat toelaat.

Laat haar los waar het kan.

Blijf staan als ze duwt.

En wees beschikbaar als ze je nodig heeft ook al zegt ze van niet.

Laat haar zien dat jij het leven leeft.

Dat je fouten maakt, emoties hebt, doorgaat en stilstaat.

Voorleven is nu krachtiger dan opvoeden.

Samengevat

Ze is geen puber, maar ook geen klein kind meer.
Ze zoekt, botst, verwart en wil tegelijkertijd zo graag begrepen worden.

Als ouder sta jij aan de zijlijn en middenin haar proces.
Niet met oplossingen, maar met aanwezigheid.

Je hoeft haar niet te redden. Je hoeft het niet op te lossen.
Je mag er gewoon zijn.
Zodat zij zich gezien voelt, ook als ze niets zegt.
Zodat zij mag wankelen, terwijl jij blijft staan.
Want dat is wat veiligheid is.
Jij bent er. Altijd.

Wil je stoppen met gissen?

In de training Dochters van 9 leg ik je in minder dan 2 uur uit:

• Wat er echt verandert tussen 8 en 11 jaar
• Waarom haar gedrag zo wisselt
• Waarom het jou zo raakt
• Hoe je rustiger reageert zonder harder te worden.

Geen opvoedtips, wel inzicht. Zodat jij weer stevig staat, ook als zij met deuren smijt.

👉🏻 Klik hier en krijg direct toegang

P.S. Al 5000+ moeders lazen mijn blog. En 200+ moeders die de training volgden, zeggen: “Waarom wist ik dit niet eerder?”